Zmiany w zachowaniu. Zmiany w zachowaniu mogą być trudne do określenia, ale jeśli Twój pies jest wyraźnie ospały, więcej czasu spędza leżąc i śpiąc, ma depresję lub drgawki – jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem weterynarii. Objawy ogólne. Zarażeniu nicieniami płucnymi często towarzyszą wymioty i biegunka. Rozedma to przewlekła choroba, która znacznie obciąża pracę płuc oraz serca, prowadząc do nieodwracalnych zniszczeń w organizmie człowieka. Bez wątpienia codzienne życie z tą postępującą przypadłością nie jest łatwe - co warto wiedzieć, jeśli podejrzewamy u siebie rozedmę płuc? Jak w tym przypadku wygląda skuteczne leczenie? Jakie są charakterystyczne objawy tej Ponadto zmiany płucne w RZS, jak wspomniano już wyżej, mogą wyprzedzać w czasie pojawienie się charakterystycznych objawów stawowych. U pacjentów poddanych biopsji płuca analogicznie do oceny obrazu HRCT wprowadzono 4 kategorie oceny histopatologicznej pobranego materiału: UIP, prawdopodobne UIP, nierozstrzygające dla UIP Astma oskrzelowa i zgrubienie w okolicy obojczyka – odpowiada Piotr Pilarski. Podejrzenie astmy oskrzelowej – odpowiada Lek. Ryszard Chalecki. Badanie TK z kontrastem i astma oskrzelowa – odpowiada Dr n. med. Krzysztof Jach. Zmiany drobnoguzkowe w obu płucach i naciek w płacie górnym – odpowiada Dr n. med. Maria Magdalena Wysocka Pełnią ważną rolę w wymianie gazowej niezbędnej w naszym życiu. Ich ilość zależy od wieku i wielu innych czynników. Dowiedz się czy twoje wyniki są prawidłowe. Lek. Paweł Szadkowski. Powinien Pan udać się do lekarza, który skierował Pana na badanie, w celu interpretacji RTG wyniku w zestawieniu z obrazem klinicznym. Sam fakt stwierdzenia wzmożonego rysunku płucnego może świadczyć o wielu sytuacjach klinicznych: zapaleniu płuc, chorobie zawodowej, pylicy, chorobach autoimmunologicznych. Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników. Rysunek płucny wzmożony i kopuły przepony o gładkich obrysach w wyniku RTG utrata wagi, uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej, clubbing, czyli skrzywienie paznokci. Zwłóknienie płuc może mieć charakter ostry lub przewlekły. Objawy pojawiają się więc stopniowo i nasilają z czasem, a u innych pojawiają się nagle, a niespodziewana niewydolność oddechowa wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. uTSsJi. Złośliwy międzybłoniak opłucnej jest najczęstszym nowotworem pierwotnym opłucnej i wywodzi się z komórek submezotelialnych, które wyściełają opłucną. Międzybłoniak może rozwinąć się również w otrzewnej oraz osierdziu. Liczba zarejestrowanych zachorowań wynosi w Polsce około 320 rocznie, ale w rzeczywistości jest prawdopodobnie większa. Mężczyźni chorują częściej niż kobiety. Do głównych czynników ryzyka zachorowania na złośliwego międzybłoniaka opłucnej zalicza się ekspozycję na azbest (około 80% chorych), rzadziej palenie tytoniu i promieniowanie jonizujące. Najbardziej narażone na rozwój tego nowotworu są osoby zatrudnione w kopalniach z azbestem, przemyśle tekstylnym, stoczniowym oraz samochodowym. Poniżej prezentujemy informacje na temat objawów, diagnostyki i leczenia złośliwego międzybłoniaka opłucnej. Międzybłoniak opłucnej to nowotwór cechujący się agresywnym przebiegiem. W utkaniu histopatologicznym cechuje się występowaniem komponentów nabłonkowych i mięsakowych. Najczęściej występuje typ nabłonkowaty (około 55%), w którym rokowanie jest względnie najlepsze. Rzadszy jest typ mieszany (około 30%), a najrzadziej (około 15%) występuje wykazujący szczególnie agresywny przebieg – typ mięsakowaty. U większości chorych złośliwy międzybłoniak opłucnej jest rozpoznawany w stadium miejscowego zaawansowania. Przerzuty w odległych narządach występują rzadko. Najczęstszym objawem klinicznym międzybłoniaka jest ból w klatce piersiowej. Może mu towarzyszyć duszność spowodowana wysiękiem w jamie opłucnej. Nierzadko występują kaszel, płyn w jamie opłucnej, spadek masy ciała i ogólne osłabienie. W zaawansowanych stadiach u pacjentów występują objawy zniekształcenia i unieruchomienia klatki piersiowej po stronie guza. ZOBACZ: RAK PŁUCA – OBJAWY Złośliwy międzybłoniak opłucnej – diagnostyka Diagnostyka w przypadku podejrzenia międzybłoniaka opłucnej powinna zmierzać do rozpoznania choroby opłucnej, potwierdzenia nowotworowego charakteru zmian oraz zróżnicowania z przerzutami innego nowotworu, a także oceny zasięgu choroby. Ze względu na trudności diagnostyczne międzybłoniaka opłucnej konieczna jest ścisła współpraca onkologa, patologa, radiodiagnosty i klinicysty. Materiał do badania histopatologicznego uzyskuje się najczęściej drogą torakoskopii. Międzybłoniaka opłucnej nie zaleca się rozpoznawać jedynie na podstawie cytologicznego badania wysięku płynu lub biopsji. Należy zyskać odpowiednią objętość materiału w celu przeprowadzenia diagnostyki molekularnej. Badanie podmiotowe obejmuje wywiad w kierunku narażenia na azbest oraz objawów związanych z umiejscowieniem zmiany pierwotnej (ból ściany klatki piersiowej, duszność, objawy zagrażającej tamponady serca). Badanie przedmiotowe obejmuje typową ocenę układu oddechowego i klatki piersiowej. Konwencjonalne badanie RTG klatki piersiowej może nasunąć podejrzenie międzybłoniaka opłucnej (płyn w jamie opłucnej), ale bardziej dokładną metodą obrazowania jest badanie tomografem komputerowym. U chorych, którzy potencjalnie kwalifikują się do chirurgicznego leczenia o założeniu doszczętnym, pomocne może być wykonanie badania rezonansem magnetycznym. Badanie PET-KT posiada ograniczone zastosowanie. POLECAMY: DIAGNOSTYKA ONKOLOGICZNA RAKA PŁUC Leczenie międzybłoniaka opłucnej Chorych z rozpoznaniem złośliwego międzybłoniaka opłucnej powinno leczyć się w specjalistycznych ośrodkach o dużym doświadczeniu w tej dziedzinie i zapewniających pełną dostępność metod diagnostyki i leczenia onkologicznego (chirurgia, radioterapia, chemioterapia). Szansę trwałego wyleczenia międzybłoniaka opłucnej stwarza doszczętny zabieg operacyjny, ale jest on możliwy jedynie u wybranych chorych. Radykalne leczenie chirurgiczne stosuje się głównie w I i II stopniu zaawansowania choroby. Zabieg polega na zewnątrzopłucnowej pneumonektomii z usunięciem węzłów chłonnych śródpiersia oraz połowy przepony i osierdzia z ich rekonstrukcją. W wybranych przypadkach uzasadnione jest wykonanie pleurektomii i dekortykacji, ale wspomniany zabieg ma najczęściej charakter paliatywny. Spośród zabiegów paliatywnych wykonywanych w celu zahamowania gromadzenia się wysięku nowotworowego należy rozważyć pleurektomię lub pleurodezę. Napromienianie w przypadku złośliwego międzybłoniaka opłucnej stosuje się najczęściej u chorych niekwalifikujących się do resekcji chirurgicznej. Radioterapia pomaga zapobiec powstaniu ognisk nowotworu w kanale po biopsji lub w bliźnie po torakoskopii. Ze wskazań paliatywnych stosuje się ją w celu zmniejszenia objawów związanych z miejscowym szerzeniem się nowotworu. Chemioterapia stosowana jest w zaawansowanych stadiach nowotworu. U części chorych udaje się uzyskać regresję guza, ale na ogół jest ona niepełna i krótkotrwała. Do leków cytotoksycznych stosowanych u pacjentów z międzybłoniakiem opłucnej należą: antracykliny, pochodne platyny i antymetabolity. Najczęściej stosowanym skojarzeniem wydaje się być obecnie schemat cisplatyna+pemetreksed. Pewną nadzieję na poprawę wyników leczenia międzybłoniaka opłucnej dają badania kliniczne dotyczące możliwości zastosowania immunoterapii. W 2020 roku na konferencji World Conference on Lung Cancer przedstawiono obiecujące wyniki badania porównującego dwulekową immunoterapię z udziałem niwolumabu i ipilimumabu ze standardową chemioterapią stosowaną w tym nowotworze. Badacze poszukują również innych opcji leczenia międzybłoniaka opłucnej np. z wykorzystaniem terapii genowych. Takie badania kliniczne prowadzone są również w Polsce. PRZEJDŹ DO: NOWOTWORY PŁUCA – BAZA WIEDZY Specjalista medycyny rodzinnej Opublikowano: 2020-01-26 Użytkownik: Witam odebrałem dziś wynik tomografu płuc i w opisie mam W srg. 10PP podopłucniwy guzek 5 mm. W płacie środkowym guzkowe zagęszczenie 4 i 5 mm , w PL podobne zmiany śr 3 i 5 mm. Mam pytanie czy to coś poważnego? Pragnę nadmienić że od7 lat choruję na astmę Informacje dodatkowe: Od 7 lat systematycznie biorę leki na astmę Załączniki: Lekarz: Szanowny Panie, postępowanie z wykrytymi guzkami płuc zależy od ich wielkości i opisanej budowy (czy są to guzki lite, ze zwapnieniami itp.), czyli ocenia się cechy radiologicznej złośliwości, a także należy brać pod uwagę dane kliniczne (wiek, choroby towarzyszące, palenie tytoniu, wcześniejsze rozpoznania ewentualnych nowotworów, przebyte zapalenia płuc itp.). Zwykle pojedyncze guzki do 5 mm podlegają obserwacji i wykonuje się kontrolne badanie za ok. 12 m-cy, przy wielkości 5-10 mm badanie TK za ok. 6 miesięcy i powyżej 10 mm dalsza diagnostyka i konsultacja torakochirurgiczna. Zgodnie z zaleceniami nie powinno się zalecać samego monitorowania osobom ze zmianami Pana w badaniu zostało opisanych kilka zmian. Zmiany guzkowe mogą odpowiadać np. zmianom pozapalnym, ale również zmianom nowotworowym, w tym ewentualnym zmianom przerzutowym. Prawdopodobnie lekarz prowadzący zaleci dalszą diagnostykę. Proponuję wykonać również badania laboratoryjne jak morfologia, OB, CRP, AST, ALT, lipazę, badanie ogólne moczu, PSA, jonogram, LDH oraz usg j. brzusznej z oceną gruczołu krokowego. W dalszej kolejności w zależności od danych klinicznych i wyników badań może być wskazane wykonanie kolonoskopii i Zadaj pytanie lekarzowi Sarkoidoza, inaczej choroba Besniera-Boecka-Schaumanna, jest chorobą autoimmunologiczną atakującą praktycznie cały organizm, dotyka przede wszystkim ludzi młodych. Objawy sarkoidozy są często mylone z gruźlicą lub inną chorobą układu oddechowego. Do tej pory nie udało się ustalić jednoznacznej przyczyny sarkoidozy, choć istnieje wiele hipotez na ten temat. Co ważne, sarkoidoza nie jest chorobą infekcyjną, więc nie można się nią zarazić. Spis treściSarkoidoza - kto choruje najczęściej?Sarkoidoza - objawySarkoidoza - jak postawić trafną diagnozę?Z czym różnicować sarkoidozę?Sarkoidoza - leczenieSarkoidoza - przebieg kliniczny Sarkoidoza (choroba Besniera-Boecka-Schaumanna, łac. sarcoidosis) to choroba z autoagresji (choroba autoimmunologiczna). Układ odpornościowy, przyzwyczajony do niszczenia intruzów wnikających do organizmu u niektórych osób staje się nagle zbyt aktywny. W narządach wewnętrznych tworzą się wówczas ziarniniaki, czyli małe grudki o charakterze zapalnym, które w przeciwieństwie do gruźlicy są ziarniniakami nieserowaciejącymi. Ziarniniaki są utworzone z komórek zapalnych takich jak limfocyty i makrofagi. Chociaż sarkoidoza może zaatakować każdy narząd, to najczęściej stwierdza się ją w płucach oraz węzłach chłonnych, przede wszystkim śródpiersia. To dlatego sarkoidoza zaliczana jest do śródmiąższowych chorób płuc. Oznacza to, że w jej przebiegu powstają niejednorodne, rozsiane zmiany w płucach, które prowadzą do upośledzenia wymiany gazowej. Poradnik Zdrowie: kiedy iść do immunologa? Sarkoidoza - kto choruje najczęściej? Sarkoidozę uważa się za chorobę przede wszystkim ludzi młodych, głównie w trzeciej dekadzie życia (20-30 lat). U kobiet drugi szczyt zachorowań przypada między 50. a 60. rokiem życia. Chociaż nie ma zdecydowanej przewagi co do płci, uważa się, że sarkoidoza nieco częściej występuje u kobiet. Zaobserwowano też, że sarkoidoza dosyć często stwierdzana jest u ludzi w krajach skandynawskich, a także, że rasa czarna choruje około dziesięć razy częściej niż reszta populacji. Sarkoidoza - objawy Sarkoidoza w swoim początkowym przebiegu często nie daje żadnych objawów. Jednak w miarę rozwoju choroby najczęściej można zaobserwować limfadenopatię, czyli uogólnione powiększenie węzłów chłonnych. Często w sarkoidozie pojawiają się: utrata masy ciała pokasływanie nocne poty złe samopoczucie ogólne osłabienie Są to objawy niespecyficzne, występujące nawet u około 30 procent chorych, dlatego gdy się pojawią, rzadko kiedy jesteśmy ukierunkowani na określoną chorobę, co więcej - takie dolegliwości są znane z autopsji praktycznie każdemu z nas i występują w przypadku długotrwałego stresu czy przemęczenia. Objawy, które są bardziej typowe dla sarkoidozy, wiążą się przede wszystkim z zajętym przez chorobę narządem. W związku z tym możemy zaobserwować między innymi: duszność, kaszel, zamostkowy ból lub dyskomfort klatki piersiowej bóle mięśni i stawów powiększenie wątroby i/lub powiększenie śledziony (hepato- i/lub splenomegalia) powiększenie węzłów chłonnych, które są ruchome i niebolesne w przypadku zajęcia serca arytmie, objawy niewydolności krążenia suchość oczu lub zaburzenia widzenia zaburzenia w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza porażenie nerwów czaszkowych, głównie twarzowego (tak zwana neurosarkoidoza) zmiany skórne różnego typu i o różnym nasileniu, np. sarkoid guzowaty, angiolupoid (zmiana naczyniowa, głównie u kobiet, zlokalizowana przede wszystkim na nosie), sarkoid odmrozinowy, odmiana guzkowa rozsiana oraz obrączkowata; zmiany zazwyczaj pozostawiają blizny na powierzchni skóry objawy kostne, które są znane również jako zespół Jünglinga powiększenie ślinianki przyusznej jedno- lub obustronne objawy hiperkalcemii, czyli podwyższonego poziomy wapnia we krwi, która często towarzyszy sarkoidozie, takich jak wielomocz, kamica nerkowa i kamica dróg żółciowych, osłabienie mięśni, senność, bóle głowy, nudności, wymioty, brak apetytu, zapalenie trzustki, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, arytmie czy nadciśnienie tętnicze Sarkoidoza - jak postawić trafną diagnozę? W związku z tym, że sarkoidoza może atakować każdy narząd, często można zaobserwować wiele odchyleń w różnych badaniach dodatkowych. Ostatecznie jednak o rozpoznaniu sarkoidozy decyduje badanie histopatologiczne wycinka ze zmienionych narządów, najczęściej z węzłów chłonnych, miąższu płuc, spojówki oka, wątroby, nerek czy skóry. Poza tym w diagnostyce sarkoidozy wykorzystuje się takie badania jak: badania laboratoryjne, które mogą wykazać - nieznaczną niedokrwistość- leukopenię- hiperkalcemię- hiperkalciurię- wzrost aktywności konwertazy angiotensyny we krwi- hipergammaglobulinemię badania obrazowe: RTG klatki piersiowej - na podstawie obrazu w badaniu RTG można sklasyfikować sarkoidozę w pięciu stadiach, a dokładniej: - stadium 0 - obraz klatki piersiowej w badaniu RTG jest prawidłowy- stadium I - powiększenie węzłów chłonnych wnęk i/lub śródpiersia, bez widocznych zmian w miąższu płuc- stadium II - rozsiewy drobnoguzkowe w miąższu płuc, które towarzyszą powiększonym węzłom chłonnym- stadium III - rozsiew drobnoguzkowy w miąższu, brak powiększenia węzłów chłonnych- stadium IV - włóknienie miąższu płuc i zmiany rozedmowe (obraz "plastra miodu") tomografia komputerowa klatki piersiowej: - rozsiew drobnoguzkowy w miąższu płuc- powiększone węzły chłonne wnęk i śródpiersia rezonans magnetyczny - pomocny najczęściej w ocenie zajęcia innych narządów, głównie ośrodkowego układu nerwowego i sercaUSG jamy brzusznej do oceny wątroby, śledziony i układu moczowego EKG do oceny ewentualnych arytmii badanie okulistyczne, które należy wykonać u każdego chorego badanie płynu mózgowo-rdzeniowego - w przypadku zajęcia ośrodkowego układu nerwowego ujawni limfocytozę i wzrost poziomu białka u zdecydowanej większości chorych odczyn tuberkulinowy wykonywany w celu wykluczenia aktualnego zakażenia prątkami gruźlicy, jednakże w przypadku sarkoidozy dochodzi do osłabienia układu immunologicznego, dlatego badanie to może dawać wyniki fałszywie ujemne Sarkoidozę można rozpoznać, gdy występuje typowy obraz kliniczny i radiologiczny w więcej niż dwóch narządach, który jest potwierdzony wynikami biopsji. Gdy pobranie biopsji nie jest możliwe, rozpoznanie w stadium I i II sarkoidozy można rozpoznać jedynie na podstawie obrazu klinicznego i radiologicznego. Z czym różnicować sarkoidozę? Z racji tego, że sarkoidoza może występować w każdym narządzie naszego organizmu, należy wykluczyć szereg chorób, które mogą dawać podobne objawy. W przypadku powiększenia węzłów chłonnych wnęk i śródpiersia należy przede wszystkim wykluczyć chorobę nowotworową, zarówno złośliwe chłoniaki, jak i przerzuty z innych narządów. Zmiany rozsiane w płucach w badaniach obrazowych mogą nasuwać podejrzenie innych chorób śródmiąższowych czy na przykład rozsiewu nowotworowego. Ziarniniaki wykryte w badaniu histopatologicznym mogą występować również w takich chorobach jak: gruźlica grzybica ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń choroba Leśniowskiego-Crohna oraz wielu innych, nieco rzadszych chorobach. Trudność może stawiać również różnicowanie zmian skórnych, które pojawiają się w sarkoidozie, a które mogą przypominać zmiany w toczniu, chorobach alergicznych czy też w gruźlicy. Sarkoidoza - leczenie Podstawą w leczeniu sarkoidozy są glikokortykosteroidy, a leczenie nimi, aby przyniosło pożądany efekt, powinno trwać minimum rok. Ze względu na duży odsetek samoistnych remisji zazwyczaj nie leczy się chorych w stadium I i II sarkoidozy. W tych przypadkach zaleca się jedynie kontrolę choroby co kilka miesięcy. W postaci płucnej sarkoidozy można rozważyć również stosowanie glikokortykosteroidów wziewnych. Wskazaniem do włączenia leczenia jest stadium choroby III i IV oraz II, jeśli obserwuje się progresję zmian w miąższu płuc lub narastające zaburzenia oddychania, a także zajęcie przez sarkoidozę serca, ośrodkowego układu nerwowego, narządu wzroku oraz stwierdzenie hiperkalcemii. Oprócz glikokortykosteroidów stosowane są również inne leki immunosupresyjne, takie jak metotreksat, azatiopryna, leflunomid, mykofenolan mofetylu czy przeciwciała anty-TNF α. W ostateczności, w przypadku dużego zaawansowania choroby konieczne jest rozważenie przeszczepu płuc. Sarkoidoza - przebieg kliniczny Tak jak wcześniej wspomniano, sarkoidoza może długo nie dawać żadnych objawów. U niektórych obserwuje się ostry początek choroby, w którym pojawiają się gorączka, ból stawów, niemożność chodzenia, rumień guzowaty oraz obustronne poszerzenie węzłów chłonnych wnęk. Taką postać nazywamy wówczas zespołem Löfgrena i mimo dużego nasilenia objawów na początku oraz ich nagłego początku ma ona charakter samoograniczający się i daje dobre rokowanie. Sarkoidoza może również ujawnić się jako zespół Heerfordta, to znaczy współwystępowanie zapalenia przedniego odcinka błony naczyniowej oka, ślinianek przyusznych, porażenia nerwu twarzowego oraz gorączki. U ponad 80% chorych w I stadium choroby obserwuje się remisję choroby do dwóch lat od jej rozpoznania. U chorych z rozpoznaniem choroby w stadium II dochodzi do remisji choroby w 60% przypadków, a w stadium III w 10-20%. Sarkoidoza wiąże się generalnie z dobrym rokowaniem, a śmiertelność wynosząca kilka procent związana jest najczęściej z niewydolnością układu oddechowego, krążenia czy jest konsekwencją uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Czytaj też: BCG - szczepionka przeciwko gruźlicy Dżuma - przyczyny, objawy, leczenie Jaka to choroba? Pytanie 1 z 12 Co dolega temu dziecku? Atypowe zapalenie skóry Atopowe zapalenie skóry Atypiczne zapalenie skóry W artykule przedstawiono opis przypadku klinicznego pacjentki z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, której przyczyną jest rozstrzenie oskrzeli. Wybór zabiegów do terapii oddechowej uzależniony był przede wszystkim od rodzaju choroby i stopnia jej zaawansowania. Definicja i czynniki ryzyka przewlekłej obturacyjnej choroby płuc Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP; morbus obturativus pulmonum chronicum) jest nieodwracalnym i postępującym zespołem chorobowym, w którym charakterystyczną cechą jest ograniczenie przepływu powietrza przez płuca. Istotę POChP można przedstawić w następujący sposób: choroba ta charakteryzuje się postacią obturacyjną, inaczej zwaną zaporową z zaburzeniami wentylacji płuc, która rozwija się w następstwie zwiększonych oporów w oskrzelach, a co za tym idzie – zmniejszonej sprężystości tkanki płucnej. Zwiększone opory dla przepływu powietrza w oskrzelach powstają w wyniku obrzęknięcia ich błony śluzowej, gromadzenia się wydzieliny lub skurczu oskrzeli. Do zaporowych chorób dróg oddechowych należą: rozedma płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozstrzeń (bronchiectatis), astma (dychawica oskrzelowa) [1]. Rozstrzenie oskrzeli najprościej można zdefiniować jako nieodwracalne, workowate i cylindryczne „rozszerzenia” oskrzeli. Przewlekłe zaporowe zapalenie oskrzeli to pojęcie zbiorcze różnych zaporowych schorzeń płuc, które występują, wg definicji Światowej Organizacji Zdrowia (World Health Organization – WHO), gdy przez dwa kolejne lata pacjent cierpi na uporczywy kaszel i odkrztuszanie co najmniej przez trzy miesiące. Przyczyną rozstrzenia oskrzeli jest zwiotczenie lub ścieńczenie ściany oskrzela powstałe w następstwie procesu zapalnego albo rozciągnięcie ściany przez tworzące się w jego okolicy blizny. Jest to choroba przewlekła i wyniszczająca ogólnie W objawach danej jednostki chorobowej wyróżnia się dominację duszności, przewlekły bardzo męczący kaszel, a także odkrztuszanie wydzieliny. Obserwuje się również świszczący oddech oraz zgłaszane przez chorego niekomfortowe uczucie ciasnoty w klatce piersiowej. W zaawansowanym przebiegu choroby może dojść do sinicy obwodowej i niewydolności krążeniowo- -oddechowej. W zmianach patomorfologicznych obserwuje się: zanik wszystkich warstw ściany oskrzela, utratę ruchomości oddechowej oskrzeli, zniekształcenia i brak elastyczności oskrzeli, sztywność oskrzeli, rozszerzone naczynia krwionośne, zanik błony śluzowej, dużą ilość wydzieliny śluzowo-ropnej zalegającej w drzewie oskrzelowym [1, 3]. Choroba przebiega z okresami remisji i zaostrzeń charakteryzujących się dreszczami, gorączką oraz ogólnie złym samopoczuciem. Przebieg choroby zależny jest przede wszystkim od rozległości zmian chorobowych, leczenia zachowawczego, postępowania fizjoterapeutycznego, a także od rodzaju powikłań. W lżejszych przypadkach stan chorego przez wiele lat jest zadowalający, jednak z czasem pojawia się niedokrwistość, ogólne osłabienie organizmu i wychudzenie, objawy zespołu serca płucnego. Cele terapii zachowawczej Głównym celem terapii jest eliminowanie czynników ryzyka odpowiedzialnych za rozwój choroby w połączeniu z edukacją i działaniami profilaktycznymi. Nieodłącznym elementem leczenia jest fizjoterapia zintegrowana z leczeniem specjalistycznym. Opis przypadku Historia choroby Pacjentka, lat 59, była pracownica zakładów metalurgicznych, została przyjęta na oddział pulmonologii z powodu utrzymującego się od kilku tygodni produktywnego kaszlu z odkrztuszaniem, po niezadowalających wynikach leczenia ambulatoryjnego. W wywiadzie chorobowym: stan po operacji raka języka, niedoczynność tarczycy, zatorowość płucna. Podczas hospitalizacji wykonano bronchofiberoskopię, w wyniku której stwierdzono zalegającą wydzielinę śluzowo-ropną w świetle oskrzeli. Pobrano wypłuczyny do badania bakteriologicznego oraz wymazy do badania cytologicznego. Na podstawie dodatniego wyniku posiewu wdrożono celowaną antybiotykoterapię, po której uzyskano poprawę stanu klinicznego chorej. Na podstawie całości obrazu klinicznego i wyników badań dodatkowych, w tym tomografii komputerowej (TK) ustalono rozpoznanie: zapalenie płuc, zatorowość płucna VII 09, rozstrzenia oskrzeli, stan po operacji raka języka, niedoczynność tarczycy. U pacjentki wykonano również wideobronchofiberoskopię. Wynik badania: krtań, tchawica bez zmian. Ostroga główna na poszerzonej podstawie, natomiast mniejsza ostra z widocznym uchyłkiem. Drzewo oskrzelowe obustronnie drożne bez zmian egzofitycznych. Oskrzela płata środkowego o rozpulchnionej, zaczerwionej śluzówce – wymazy. W świetle oskrzeli wydzielina ropna – bakteriologia. W badaniu EKG uzyskano wynik: rytm zatokowy miarowy ok. 78/minutę, spłaszczone załamki T we wszystkich odprowadzeniach. Badanie TK: widoczny ubytek zakontrastowania w tętnicy pośredniej przechodzący na tętnicę płata środkowego z brakiem zakontrastowania w naczyniach obwodowych tego płata. Pozostałe naczynia nie wykazywały ubytków zakontrastowania. Płat środkowy o zmniejszonej objętości z cechami marskiej przebudowy oraz powietrznym bronchogramem. W płatach dolnych obu płuc widoczne rozstrzenia oskrzeli o pogrubiałych ścianach ze zmianami włóknistymi wokół oraz zmiany drobnoguzkowe o wysyceniu matowego szkła położone centrobularnie oraz sugerujące zaczopowanie drobnych oskrzelików (obraz pączkującego drzewa). Zmiany silniej wyrażone po stronie lewej. Podostrogowo, okołotchawiczo i w prawej wnęce widoczne pojedyncze powiększone węzły chłonne do 17 mm. Zmiany zwyrodnieniowo-wytwórcze kręgosłupa piersiowego (zdj. 1). Zdj. 1. Obraz TK płuc Pacjentka została wypisana w stanie ogólnym dobrym z zaleceniem dalszego leczenia w poradni pulmonologicznej i rehabilitacyjnej oraz kontynuowania leczenia w warunkach domowych. Terapia oddechowa stosowana u pacjentki: poprawa ruchomości klatki piersiowej przez wspieranie wdechu i wydechu, nauka kaszlu kontrolowanego, drenaż ułożeniowy, drenaż autogenny, ćwiczenia utrzymania postawy wyprostnej. Zabiegi wspomagające: inhalacje, masaż, manualne oklepywanie, opukiwanie, naświetlanie światłem podczerwonym z filtrem czerwonym, np. codziennie przez 20 minut do 15 razy w serii zabiegowej. Oklepywanie powoduje rozluźnienie wydzieliny zalegającej w drzewie oskrzelowym, a następnie jej wydalenie. Stosowano je kilka razy dziennie, po obu stronach klatki piersiowej, zawsze od podstawy do szczytu w pozycji drenażowej. Istotną rolę odgrywa ułożenie dłoni terapeuty na kształt tzw. łódeczki, w celu wytworzenia podciśnienia na oklepywanej powierzchni. Jednorazowo zabieg trwać powinien ok. 3 minuty, należy go powtarzać w 2–3 seriach. Drenaż ułożeniowy lub autogenny. Zabieg polega na przyjmowaniu przez pacjenta takich pozycji, aby segment, w którym zalega wydzielina, znajdował się prostopadle do podłoża. Dzięki sile ciążenia wydzielina ewakuuje się do coraz to dalszych odcinków i łatwiej jest ją pacjentowi wydalić. U pacjentki stosowano trzy rodzaje pozycji ułożeniowych (zdj. 2–4). Zdj. 2. Rozstrzenie w segmentach podstawowych przednich dolnego płata prawego. Ćwiczenie: pacjentka leży tyłem, łóżko od strony stóp podwyższone o 30 cm. Lekko zrotowana w lewo, oddychanie przeponowe Zdj. 3. Rozstrzenie w segmencie podstawowym bocznym dolnego płata prawego płuca. Ćwiczenie: chora leży na boku lewym, nogi podwyższone o 30 cm. Pod lewym bokiem umieszczono poduszkę. Pozycję drenażową połączono z głębokimi oddechami Zdj 4. Rozstrzenie oskrzeli w segmencie podstawowym tylnym. Ćwiczenie: pacjentka tułowiem sięga poza łóżko, opiera czoło o przedramiona na poduszce, a kończyny dolne spoczywają na łóżku Ułożenia drenażowe są szczególnie efektywne w działaniu w połączeniu z wibracjami i głębokimi oddechami. Najlepiej stosować je codziennie rano. Innym rodzajem drenażu jest drenaż autogenny. Należy przyjąć pozycję siedzącą na krześle z rękoma opartymi na stole. Wykonanie: powolny wdech przez nos, zwiększać stopniowo głębokość wdechu, oddech krótko zatrzymać, wydech bez wysiłku, dopiero przy końcu fazy wydechu użyć mięśni wspomagających oddychanie, przy przedwczesnym zapadaniu się oskrzeli wydech robić przez tzw. hamulec wargowy lub przesłonić je otwartą dłonią, ćwiczenie powtórzyć kilka razy, powstrzymać kaszel jak najdłużej, wydzielinę delikatnie odchrząknąć. Ćwiczenie to jest wskazane przy drenażu grzbietowo-szczytowych okolic płuc. Nauka efektywnego kaszlu. Pacjentka wybiera pozycję, w której najłatwiej jest jej wykonać odruch kaszlu. W tejże pozycji pacjentka musi kaszleć tak, aby doszło do całkowitego oderwania wydzieliny ze światła oskrzeli i jej wydalenia. Kaszel, w którym dochodzi do oderwania wydzieliny i jej wydalenia, nazywa się kaszlem skutecznym, inaczej efektywnym. Gdy pacjentka dobierze odpowiednią dla niej pozycję, wykonuje głęboki wdech, a następnie wydech przez otwarte usta składający się z kilku etapów krótkiego kaszlu – pokaszliwanie na wydechu. Czynność powoduje szybkie zmiany ciśnienia powietrza w oskrzelach przenoszące się na ich ściany i wprawiające je w drgania. Dzięki temu zjawisku wydzielina przesuwa się po kolei w kierunku tchawicy i jamy ustnej. Ażeby wywołać efekt, jaki opisano wyżej, dobrym sposobem jest wykonanie głębokiego wdechu nosem i głębokiego wydechu ustami, wymawiając w tym czasie „r-r-r”. Tak zwany dźwięczny wydech to ćwiczenie polegające na powtarzaniu głosek syczących (sz-sz-sz) lub głosek wybuchowych (p-p-p, t-t-t, k-k-k), brzęczeniu (m-m-m). Masaż klasyczny. Podobnie jak w przypadku naświetlania, masaż ma na celu rozluźnienie napięcia mięśniowego, poprawę krążenia, zahartowanie organizmu, szybszą odnowę rezerw energetycznych. Ułatwia także wykrztuszanie wydzieliny. Stosowano: głaskanie i drążenie palcami w przestrzeniach międzyżebrowych, chwyty podciągające skórę lub rolowanie skóry, masowanie miejsc sąsiadujących (np. kark, brzuch, bark). Rys. 1. Schemat efektywnego kaszlu Masaż wykonywano co drugi dzień, 3 razy w tygodniu, po ok. 15 minut, w sumie do 10 zabiegów. Zdj. 5. Głaskanie Na zdjęciu 6 przedstawiono zabieg umożliwiający pogłębienie oddechu. Fałd skóry na klatce piersiowej, głównie na dolnej krawędzi żeber, należy chwycić pionowo i ostrożnie pociągnąć w kierunku głowy. Zadanie dla pacjenta: tak oddychać, aby fałd skóry... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 10 wydań czasopisma "Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja" Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma ...i wiele więcej! Sprawdź Zgodnie ze swoją misją, Redakcja dokłada wszelkich starań, aby dostarczać rzetelne treści medyczne poparte najnowszą wiedzą naukową. Dodatkowe oznaczenie "Sprawdzona treść" wskazuje, że dany artykuł został zweryfikowany przez lekarza lub bezpośrednio przez niego napisany. Taka dwustopniowa weryfikacja: dziennikarz medyczny i lekarz pozwala nam na dostarczanie treści najwyższej jakości oraz zgodnych z aktualną wiedzą medyczną. Nasze zaangażowanie w tym zakresie zostało docenione przez Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia, które nadało Redakcji honorowy tytuł Wielkiego Edukatora. Sprawdzona treść Konsultacja merytoryczna: Lek. Paweł Żmuda-Trzebiatowski ten tekst przeczytasz w 6 minut Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) cechuje się słabo odwracalnym, rozwijającym się zmniejszeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe. Dolegliwość ta występuje zazwyczaj u osób po 40. roku życia, mających objawy kliniczne rozedmy płuc oraz i/lub przewlekłego zapalenia oskrzeli. Przewlekła obturacyjna choroba płuc utrzymująca się przez dłuższy czas powoduje spustoszenie w organizmie. Shutterstock Potrzebujesz porady? Umów e-wizytę 459 lekarzy teraz online Przewlekła obturacyjna choroba płuc - definicja Przewlekła obturacyjna choroba płuc - uwaga palacze! Objawy przewlekłej obturacyjnej choroby płuc Przewlekła obturacyjna choroba płuc - rozpoznanie Przewlekła obturacyjna choroba płuc - leczenie Jak nie dopuścić do przewlekłej obturacyjnej choroby płuc? Przewlekła obturacyjna choroba płuc - definicja Przewlekła obturacyjna choroba płuc rozwija się u osób mających zwykle objawy kliniczne przewlekłego zapalenia oskrzeli (PZO) i/lub rozedmy płuc. Ograniczenie przepływu jest niecałkowicie odwracalnie – czyli narasta wraz z wiekiem chorego oraz liczbą tzw. zaostrzeń choroby wywołanych np. przez infekcje. Chociaż dolegliwość rozpoczyna się w płucach - jej skutki są widoczne również w innych narządach. Jednym z czynników wpływających na powstawanie choroby jest bierne i czynne palenie papierosów. Należy mieć świadomość, że dym tytoniowy powoduje przewlekłe zapalenie jako odpowiedź obronną organizmu. Pamiętaj, że wszelkie wątpliwości związane ze zdrowiem i niepokojące objawy należy konsultować z lekarzem rodzinnym. Zbierze on wywiad oraz skieruje nas na odpowiednie badania i do specjalistów. Umów wizytę online w ramach NFZ poprzez portal POChP jest niezwykle niebezpieczna, gdyż przez wiele lat nie daje żadnych objawów. Gdy chory zgłasza się do lekarza z uczuciem duszności, zazwyczaj choroba jest już bardzo zaawansowana. Wówczas płucom brakuje już ponad połowy rezerw oddechowych (to część płuc, z której przy normalnym oddychaniu nie korzystamy; sięgamy po nią dopiero w przypadku wykonywania dużego wysiłku albo, gdy w powietrzu jest mało tlenu, np. w górach). Dlatego tak ważne jest, by regularnie sprawdzać stan swoich płuc. Zwłaszcza, że można to zrobić szybko i bezboleśnie badaniem zwanym spirometrią. Możesz również w warunkach domowych monitorować czynność układu oddechowego, korzystając z Pikflometru do kontroli astmy Philips Respironics Personal Best. Przewlekła obturacyjna choroba płuc - uwaga palacze! POChP to choroba mająca wyraźny związek z paleniem papierosów. Dotyczy głównie palaczy, którzy stanowią 80-90 proc. chorych. Choroba częściej występuje u mężczyzn i u osób w starszym wieku. Pierwszym objawem choroby jest poranny kaszel utrzymujący się bez uchwytnej przyczyny (np. infekcji). W miarę rozwoju choroby pojawia się uczucie duszności i zmęczenia przy czynnościach wymagających wysiłku fizycznego. Wysiłkowi towarzyszy kaszel, utrata tchu, a czasem świszczący oddech. W zaawansowanej postaci POChP chory odczuwa duszność nawet przy najmniejszym wysiłku. Kaszel pojawia się często w godzinach rannych, tuż po przebudzeniu (tzw. poranna higiena oskrzeli). Chory odksztusza wydzieliną (przeważnie przezroczystą lub białą). Występujące w przebiegu tej choroby częste infekcje, zapalenia oskrzeli, płuc, zakażenia układu oddechowego zaostrzają objawy POChP. Objawy przewlekłej obturacyjnej choroby płuc U bardzo wielu osób przewlekła obturacyjna choroba płuc przez bardzo długi okres czas nie daje żadnych objawów. Mimo to zmiany chorobowe wciąż się rozwijają. Na początku pojawiają się niewielkie kłopoty z oddychaniem, szczególnie podczas wysiłku fizycznego. Niestety pogorszenie sprawności zauważamy w momencie, gdy połowa płuc jest już zniszczona. U pacjentów z czasem zaczyna pojawiać się kaszel oraz odpluwanie plwociny, zwłaszcza w godzinach porannych. Następnie stopniowo nasila się uczucie duszności, które zaczyna występować również podczas spoczynku i snu. Wraz z postępem choroby chory odczuwa ucisk w klatce piersiowej, a podczas oddychania można usłyszeć świst. Wspomagająco w oddychaniu i odkrztuszaniu wydzieliny pomaga Asystor kaszlu - koflator Philips Respironics CoughAssist E70, z którego można korzystać zarówno w placówkach medycznych, jak i we własnym domu. Przewlekła obturacyjna choroba płuc - rozpoznanie Rozpoznanie POChP wymaga konsultacji lekarskiej, najlepiej specjalisty chorób płuc. Opiera się ono przede wszystkim na odpowiednio zebranym wywiadzie lekarskim, badaniu przedmiotowym oraz badaniach dodatkowych. W każdym przypadku powinno być wykonane badanie radiologiczne (rentgen płuc). Dla potwierdzenia rozpoznania POChP konieczne jest również wykonanie spirometrii. Podstawowym badaniem wykonywanym w diagnostyce obturacyjnej choroby płuc jest badanie spirometryczne. Precyzyjnym wyznacznikiem ciężkości choroby jest szybkość przepływu powietrza z płuc w czasie pierwszej sekundy natężonego wydechu, czyli w skrócie FEV1. Zmienną tę mierzy się podczas specjalnego pomiaru siły wydechu – spirometrii. Spirometr mierzy automatycznie zarówno objętości jak i szybkości wydmuchiwanego powietrza z płuc. Najważniejszą informacją uzyskiwaną ze spirometrii jest wartość przepływu oraz objętość powietrza wydmuchiwanego w pierwszej sekundzie forsownego wydechu. Stopień zmniejszenia objętości powietrza wydmuchiwanej w pierwszej sekundzie forsownego wydechu (FEV1) w stosunku do pojemności życiowej płuc (FVC) oraz w stosunku do normy u zdrowego człowieka określa skalę zwężenia dróg oddechowych. W badaniu spirometrycznym u osób z POChP stosunek FEV1/FVC jest mniejszy od 70%. Zmniejszenie przepływu powietrza związane jest ze zmianami zapalnymi, głównie w obrębie obwodowych dróg oddechowych, które powodują ich zwężenie i są przyczyną patologicznej przebudowy płuc. Zmiany te są wynikiem reakcji płuc na dym tytoniowy, pyły i gazy. Innym badaniem diagnostycznym jest gazometria, której zadaniem jest ocena stężenia gazów we krwi. Żeby mogła ona zostać przeprowadzona należy pobrać krew z tętnicy pacjenta. Ważne: wysoki poziom dwutlenku węgla i niski poziom tlenu wskazuje na przewlekłe zapalenie oskrzeli. Można również wykonać pulsoksymetrię, która polega na założeniu na płatku ucha pacjenta czujnika mierzącego zawartość tlenu we krwi. Istnieje też możliwość wykonywania domowych pomiarów - pulsoksymetr można zamówić przez Medonet Market. Przebieg POChP ma charakter postępujący. Jeżeli chory odpowiednio wcześnie nie zerwie z nałogiem palenia i nie będzie prawidłowo leczony to w szybkim tempie może dojść do wystąpienia niewydolności oddechowej, utrudniającej normalne funkcjonowanie i wymagającej nierzadko domowej tlenoterapii. POChC wymaga konsultacji z pulmonologiem. Jeżeli nie chcesz czekać na termin wizyty w ramach NFZ umów konsultację prywatnie w klinice Arkmedic. Przewlekła obturacyjna choroba płuc - leczenie W leczeniu farmakologicznym przewlekłego obturacyjnego zapalenia płuc zaleca są przede wszystkim preparaty wziewne. Mają one na celu zmniejszenie objawów choroby oraz złagodzenie objawów. Dzięki farmakoterapii stan ogólny pacjenta znacznie się poprawia, podobnie jak tolerancja na wysiłek fizyczny. Przed rozpoczęciem terapii należy poinstruować pacjenta na temat prawidłowego inhalowania leków. Głównymi lekami przepisywanymi w obturacyjnej chorobie płuc są: leki antycholinergiczne - rozszerzają oskrzela; zaliczamy do nich środki krótko działające, np. bromek ipratropium oraz długo działające, np. preparat tiotropium hamujący spadek wydolności oddechowej układu oddechowego; dobre działanie daje połączenie b2-mimetyka razem z długo działającym lekiem antycholinolitycznym, glikokortykosteroidy wziewne - wykazują dobre działanie szczególnie u pacjentów z ciężką postacią choroby; ich regularne stosowanie poprawia komfort życia dzięki zmniejszeniu ilości zaostrzeń choroby; przyjmowanie glikokortykosteroidów razem z b2-mimetykami długo działającymi, daje lepsze efekty niż przyjmowanie tych preparatów oddzielnie, b2-mimetyki (szybko i krótko działające; łagodzą uczucie duszności i stosowane są w sposób doraźny); stosowanie długo działających mimetyków jest znacznie skuteczniejsze u pacjentów z ciężkimi objawami POChP. U niektórych pacjentów może zachodzić konieczność chirurgicznego usunięcia pęcherzy rozedmowych. Wycięcie pęcherzy, które nie biorą udziału w wymianie gazowej pozwala na rozprężenie pozostałego fragmentu miąższu płucnego, dzięki czemu zmniejsza się uczucie duszności i poprawia funkcjonowanie płuc. Inną metoda chirurgiczną jest operacyjne zmniejszenie objętości płuc, czyli wycięcie ich fragmentu w celu zmniejszenia ich rozdęcia i poprawy przepływu powietrza. Jak nie dopuścić do przewlekłej obturacyjnej choroby płuc? 1. Rzuć palenie. 2. Unikaj przebywania wśród osób palących papierosy. 3. Staraj się chronić przed zakażeniami dróg oddechowych. 4. W sezonie infekcji staraj się unikać przebywania w dużych skupiskach grupy i pamiętaj o szczepniu przeciwko grypie. 5. Pamiętaj o systematycznym przyjmowaniu leków. 6. Staraj się jak najmniej przebywać w miejscach o znieczyszczonym powietrzu. 7. Zacznij uprawiać aktywność fizyczną, np. dużo spaceruj. 8. Dieta - powinna być zdrowa i zawierać dużą ilość wapnia, witaminy C, potasu i białka. Zaleca się picie dużej ilości napojów niegazowanych. 9. Wyeliminuj z codziennej diety sól oraz produkty powodujące wzdęcia, np. cebulę, kapustę, rośliny strączkowe. Jeśli poza kaszlem występuje u pacjenta również nieżyt nosa oraz przewlekłe zapalenie spojówek, warto zastanowić się nad wykonaniem wysyłkowego testu Alex, który wykrywa aż 295 alergenów. Badanie jest dostępne na Medonet Market. przewlekła obturacyjna choroba płuc choroby układu oddechowego układ oddechowy rozedma płuc Zapalenie oskrzeli duszności kaszel infekcje bakteryjne infekcje wirusowe wysiłek fizyczny ucisk w klatce piersiowej Nie lekceważ kaszlu, może świadczyć o poważnej chorobie Zimą wielu z nas narzeka na przeziębienia. Warto wiedzieć, że długo utrzymujący się kaszel może świadczyć o poważnej chorobie płuc – ostrzegali eksperci podczas... PAP | PAP POChP czyli Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc - objawy, leczenie, czynniki ryzyka POChP czyli Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc znajduje się na 4. miejscu wśród przyczyn zgonów. POChP – choroba mało znana, ale bardzo kosztowna dla państwa Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POCHP), poważna choroba, która stopniowo prowadzi do inwalidztwa oddechowego i zgonu, jest ciągle mało znana, ale co roku... Amatorzy popularnych napojów częściej mają astmę i POChP Picie dużych ilości słodkich napojów bezalkoholowych ma związek z występowaniem przewlekłych chorób oddechowych, tj. astmy i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc... Obturacyjny bezdech podczas snu (OBPS) OBPS - Obturacyjny bezdech podczas snu to dolegliwość, dla której charakterystyczne jest występowanie wielokrotnych epizodów (bezdechów) w czasie snu lub... Matylda Mazur Ucisk w mostku – czym charakteryzuje się ból w klatce piersiowej? Przyczyny ucisku Ucisk w mostku może mieć bardzo dużo przyczyn, zaczynając od prozaicznego niedoboru witamin na chorobie niedokrwiennej serca kończąc. Z tego względu... Tatiana Naklicka Cladosporium - co to takiego i czym grozi kontakt z tymi organizmami? Cladosporium to grupa grzybów pleśniowych licząca kilkaset gatunków. Zarodniki pleśni z rodzaju Cladosporium są jednym z najczęstszych powodów alergii. Acetylocysteina Acetylocysteina jest organicznym związkiem chemicznym o wielu zastosowaniach. Przyjmuje postać bezbarwnych kryształów albo białego lub bezbarwnego krystalicznego... Startuje kampania edukacyjna „Zdrowy Oddech” Cywilizacyjne choroby płuc powinny być priorytetowym wyzwaniem dla zdrowia w Polsce. Skala problemu jest olbrzymia. „W 2020 roku przewlekła obturacyjna choroba... Uczucie gniecenia w klatce piersiowej O czym świadczy ucisk w sercu? Dr n. med. Bartosz Symonides

drobnoguzkowe zmiany w płucach objawy